Müzikal Buluşmamız Powerfull'da!

Müjde!

Bu pazarki müzikal buluşmamız Powerfull Fitness and Wellness Club'da olacak. Mekanla ve ekibiyle tanışma sebebim, hamileliğimin 4.ayında başladığım ve doğumuma kadar devam ettiğim "Hamileler için Pilates" programı idi (şu an normal pilatese devam ediyorum).

Powerfull, güzel manzaralı, temiz; güleryüzlü insanların sizi karşıladığı sıcak bir mekan, bir sürü farklı programın sunulduğu bir spor merkezi. Her ay konularında uzman kişilerin katıldığı bilgilendirici toplantıların düzenlendiği, haftasonları üyeler için eşli-çocuklu sosyal buluşmaların planlandığı, dostlukların kurulduğu, sporun yanında terapi ve dejarş olma merkezi yerini de tutan, enerjilerin birleştiği iyimser ortam...

Teşekkürler Powerfull! Müzikal buluşmalarımızı misafir ettiğin için. Ve tabii teşekkürler sevgili Jale, hamilelerin ve annelerin iyilik meleği.

Bu arada Jale ve tüm hamileler, yeni anneler bu sitede. Bu vesileyle Jale'nin yönettiği pilates programını da tüm bebek bekleyenlere öneriyorum. Biz çok faydalandık.

Anneler ve Bebekleri Romantika'daydık

Yazık olan son iki buluşmanın fotoğraflarını çekememem...

Fenerbahçe Powerfull Club'da katıldığım "Hamileler için Pilates" kursunda, hamileliğimin 4.ayında tanışıp, birlikte karın büyüttüğümüz, ardarda birbirinden güzel melekler dünyaya getirdiğimiz, peşpeşe büyüttüğümüz, şimdi birinci yaşları kutlamaya başladığımız anneler ve bebekleriyle buluştuk yine. Nerdeyse bebeklerimizin doğumlarından itibaren en az iki haftada bir buluşmalarımız devam ediyor. Bahar geldiğinden beri de daha bir çoğaldı bu buluşmalar.

Bugün Fenerbahçe Parkı içindeki Romantika'daydık. Ne güzel bir yermiş. Bir taraf deniz, bir taraf yeşillik, dışarıya serpilmiş masalar, bir de harika romantik, yüksek kubbeli, sera görünümlü beyaz hakim kapali mekan. Hava güzeldi, dışardaydık. Servisten çok memnun kalmadım şahsen. Ama tabii sekiz bebekli bir gruba servis ne kadar ihtimamlı olabilir, o da başka.

Hangi minikler vardı? Arhan, Elif Rüya, Alya, Borga, Ada, İdil, Ceylin, Kaan... Minikler büyüyor. Bugün benim için önemli bir gündü. Bu buluşmalara hep geç giderdik biz Ada'yla. Sebep Ada'nın uyku saati, 1-3. Bahar geldi geleli, bu biraz canımı sıkmaya başlamıştı doğrusu. Yani kızımla güzel havaların tadını da çıkarmak istiyordum ama işte en güzel saatlerde miniğim uyuyordu.

Bugün tam da 1'de, yani uyku saatinde, hadi dedim Ada, bugün çıkıyoruz. İstersen dışarda uyu... Olmadı. Dışarda uyumadı. Gerçi başta iyiydi, ama sonra...ah bebeğim, uyku kaçınca, keyfi de kaçtı miniğimin.

Günün güzelliği Ada için, Alya'nın annesinin yaptığı sağlıklı ve yummy lezzetli waffle'lardı. Zaten hayatta onu en mutlu eden şey, yemek yemek yemek...

İlk Müzikal Buluşmamız

Bugün buluştuk! Üç çocuk, üç baba, iki anne, bir hoca. 4 yaşındaki Beste, 19 aylık Derin ve Ada bu müzikal günün adandığı miniklerdi. Yerimi henüz netleştirmediğim ve bu müzikal buluşmalar için artık sabırsızlanmaya başladığım için burda yaptık ilk buluşmamızı. Evimizde.

Dört duvar ve bir halının rahatlığı yoktu tabii. Onun yerine bıcır bıcır bir salon ve çocuklu ev şekline henüz bürünmemiş bir ortamda, desenli halıların, gümüş zerzevat ve kırılacak bıcırtıların arasında toplandık. Oturacak yer diye halıların üzerine balkon minderlerini attık. Azdık, samimiydik; kabullendik.

Heyecanlıydım, e tabii açılış öncesi serideki ilk "resmi buluşma" buydu. Ama kendi adıma konuşayım, gerçekten çok eğlendim. Çok güzel vakit geçirdik. Gelenlerden duymak gerek aslında. Şarkılar söyledik, parmak oyunları-taklitler yaptık; ayağa kalkıp danslar edip, enstürmanları şıkırdattık. Çoğunluk babalardaydı. Ve babalar bir harikaydı!

Gelecek hafta devam ediyoruz, internet anneleriyle, ve belki babalarıyla. Her şey yolunda giderse evde değil, daha uygun bir mekanda buluşabileceğiz. Katılmak isteyen yeni aileleri --anne-baba-dede-hala (vs) ve çocukları (o-6 yaş arasında tüm minikleri) bekliyorum! Bana yazın...

9. Ay Doktor Randevumuz

Adakızım karnımda kaldığından daha fazla bir süredir bu dünyada olan kocaman bir bebek artık. Alışıyor buralara. Çok hızlı büyüyor. Bana arkadaşlık ediyor sonra, güldürüyor beni, gülüyor bana. Eğleniyoruz. Bol bol orda burda geziyoruz.

Tam dokuz aylık oldu bebeğim. Küçük bir Buda kendisi. Doktorumuz "böyle mutlu bebek görmedim" diyor. Hep mutlu yaşasın küçük kızım.


Ama önce sağlıklı olsun. En önemlisi bu çünkü. Şu anda hala dişsiz, hala emeklemeyen, yürümeyen; ama hala iştahlı ve güzel uyuyan bir bebek. 9800 gr, 73 cm. Henüz tam basmasa da, balerin parmak uçlarını yere değdirmeye başladı mesela. Kızgın bir yüzeye değiyor gibi, bacaklarını hop gerisin geri poposunda da toplamıyor artık. Biraz biraz gücünü veriyor şimdi. Olacak bebeğim. Doktorumuzun dediği gibi, "biraz geç olacak" ama olacak.

Yemeğe gelince, köfte ve kabak dolmasına başlayacak miniğim. Bir de biber dolmasına, biberiyle hem de. (Annesi yiyemez o nasıl yiyecek?) Eminim onu da yiyecek, küçük bir canavar olduğu için! Bakalım tabii, göreceğiz...

Uzun lafın kısası, her şey yolunda. 10.ayımıza girdik... Hayırlı olsun.

Yoğun ve Heyecanlı Günler

Çok yorgunum. Uzun zamandır böyle koşturmaca içine girmemiştim. Nerdeyse her gün sokaklardayız ve yine her gün gelenimiz gidenimiz oluyor. Bu harika bir şey. Çünkü bir gün bir günün aynı olmuyor. Ama işte enerji de bir yere kadar. Dün dedim ki tamam, bu kadar, tükendim.

Neler yapıyoruz? Bir kere her sabah Ada'yla park ya da sahil yapıyoruz. Bunda yalnızız. Parktaki kuşları, köpekleri saymazsak. Sonra Ada uyuyor, ben başlıyorum, yazışmalara, görüşmelere, telefonlara. İş kurmak buymuş demek ki. Bir de seminer çıktı başıma. Aslında hoşuma gidiyor, konu ilgi çekici, zamanlama mükemmel, konuyla ilgilenen birilerine bu işi anlatmaksa son derece heyecan verici. Ama yine de ciddi bir iş, hazırlık gerekli, en azından doğru bir planlama yapmak gerek. Az kaldı.

Sonra müzikal buluşma planları. Çok çeşitli gruplarla günleri saatleri netleştirmeye başladık. Ama en önemlisi yer meselesi. Her gün saat 3'ten sonra -başka bir buluşma programı yoksa, Ada ile çıkıp, sokak sokak, emlakçı emlakçı dolaşıyoruz. Music Together için güzel bir yer olsun istiyoruz. Anne-babaların bebekleriyle kolayca girip çıkacakları, mümkünse arabalarını rahatlıkla park edebilecekleri, hem görünür yerde olup hem de giriş çıkışı engelleyecek bir curcuna içinde olmayan sessiz bir yer.

Ağustos'a göre hazırlıyordum kendimi ama galiba bu aralar bu işi netleştireceğim. Açılış ve ilk kayıtlardan önce yaptığımız buluşmaların da bu mekanda olması iyi olacak çünkü.

Heyecanlı günler yaşıyoruz. En büyük destekçim Adakızım! Zaten her şey ondan ayrı kalmamak ve onunla birlikte güzel vakit geçirmek için başlamadı mı?

23 Nisan

Kutlu olsun! Bebeklerimizin geleceği aydınlık olsun. Atatürk'ü anlayan, değerinin farkında olan; kendine, geçmişine ve geleceğine saygısı olan nesiller yetiştirmeyi becerelim anne-baba olarak. Yüzümüz ileriye dönük olsun.

Adakızım, nice güzel bayramlar yaşa bebeğim.

Anneler, Bebekleri ve Park Hikayeleri

Dün anneler ve bebekleri Özgürlük Parkı'ndaydık. Nerdeyse nerdeyse her hafta görüşürken, seyahatler dolayısıyla uzun süre ayrı kalınca çok özlemişim herkesi. Bebekler büyümüş, serpilmiş. Artık birbirleriyle gerçek iletişime geçmeye başlamışlar. Heyecan verici.

Biz Ada'yla yine geç gidebildik. 1-3 uykusu meselesi! Uyandıramıyorum miniğimi. 5 uykusunu artık bir şekilde atlatabiliyoruz bazen, ama 1-3'de ısrarcı Ada. Kaç kişiydik peki? Sayalım: Bebeklere öncelik, Ada, Borga, Alya, Mehmet, Elif Rüya, Ceylin, İdil, Doğay, Uluç...atladığım yok galiba.

Park güzel bir park, ilk kez gittim. Bir kere sulu! Ve bol ağaçlıklı, ki bu eşittir gölgelik serin alan. Çok fotoğraf çekmek istedim ama şarj aletimizi evde bulamadığımız için olmadı.

Aslında benim favorim sahilyolundaki park. Hele bu mevsimde. Olağanüstü. Çiçekler, laleler, değişmeyen ziyaretçiler, kuşlar, köpekler... Sabah 8-9 favori mekanımız. Parktaki herkes arkadaşımız.

Hep şükrediyorum, ne kadar şanslıyız diyorum, bu şehrin keşmekeşinde yanıbaşımızda bu nefesi soluyabildiğimiz için.

Dedem ve Emerson

Dedemi ben 2 yaşındayken kaybetmişiz. Bir gün, bir anda, pat diye gitmiş. Oysa ki beni çok severmiş, mektupları var iki yaşındaki Yapıncak'a yazdığı. Belki bir gün burda bir kısmını paylaşırım.

Dedem 35 yaşında Romanya'dan Türkiye'ye gelmiş. Avukatmış, çok okur, çok anlatırmış. Annem arada dedemin şu sözünü anlatır bize ara ara: "Okuyun, adam olun beholan! Bir şeyin en iyisi olun, isterse şarkıcı olun ama en iyisi olun" dermiş. O zaman şarkıcı olmak çok makbul olmasa da, en iyisi olma fikri onun önem verdiğiymiş, en iyisinin her zaman makbul olduğunu bilirmiş.

Dün bu şiiri okudum bir dergide, dedemi hatırladım. Orjinalini bulmak için şu sayfaya gittim, henüz bulamadım ama okuyorum, çok güzel şiirler var.

En İyisi Sen Ol

Dağ tepesinde bir çam olamazsan,

Vadide bir çalı ol. Ama,

Dere kenarındaki en iyi küçük çalı sen olmalısın.

Çalı olamazsan bir avuç ot ol.

Bir yola neşe ver.

Bir nilüfer olamazsan bir saz ol. Ama,

Gölün içindeki en canlı saz sen olmalısın.

Hepimiz kaptan olamayız, tayfa olmaya da mecburuz.

Burada hepimiz için birer iş var.

Cadde olamazsan, sokak ol.

Kazanmak ya da kaybetmek ölçü değildir

Her ne isen onun en iyisi sen ol...

Ralph Waldo Emerson

Emeklemek ve SIDS

Ada 9.ayını doldurmak üzere ve hala emeklemiyor. Çok hoş bir durum değil ama panik olmaya da gerek yok. Her bebeğin gelişimi farklı, bir yönden hızlı giderken, bir yönden arkadan takibedebiliyorlar "aydaş"larını.

Biraz önce üyesi olduğum bir gruptaki linklerden birinden ilginç bir bilgi edindim. Amerika başta olmak üzere, son yıllarda bebeklerde emekleme zamanı gecikmeye başlamış. Bunun sebebini de SIDS (Sudden Infant Death Syndrome, 'Ani Bebek Ölümü')'den korkan ailelerin, bu riski büyük oranda azalttığı kanıtlandığı için, bebeklerini sırtüstü yatırmalarına bağlamışlar. SIDSde azalma görülürken, emekleme zamanında da gecikme saptanmış. Bebek sırtüstü yatınca emeklemek için gerekli egzersizleri çok daha az yaptığı için böyle bir gecikme oluyormuş.

İnsan vücudu ilginç. Artık 20 yaş dişinin de çok daha az kişide çıktığını, 4 tanesinin tamamlanmasının yüzdesinin yine azaldığını biliyor muydunuz? Sebep de yeni yemek alışkanlıkları, vahşi etoburluğumuzun azalması ve sağlıklı beslenmeye yönelmemiz.

Baştaki paragrafa dönersek, Ada'da yemek ve uyku önden giden güzelliklerdi. Herkesin "Aman söyleme, sus sus, nazar değer" dediği türden. Ama fiziksel bakımdan biraz geriden gidiyoruz. Gerçi, kafa kaldırma (doğduğundan itibaren başını kaldırıyordu!), kolları üstünde kalkma, dönme zamanında gerçekleşti ama emekler pozisyonda popo kaldırma, basma, emekleme...gerideyiz. Bir de şişkoyuz tabii :)

Ve Ada sırtüstü yatıyor. Her zaman. Hmm.

Uyuyan Güzel

9 aylık bir bebekle 4 aylık bir bebek arasındaki 10 farkı bulun!

Bebek bebektir demeyin. Bu minikler çoook çabuk büyüyorlar -bkz.foto. Dün bir türlü karşılaşıp tanışamadığımız şeker Duru bebekle tanıştık. Güzel bakışlı, bitirim dudaklı, iyi huylu bir minik bebek. Bizimki ise, artık ses denemeleri yapan, her bulduğu şeyi lüp ağzına atan, yemek olsun ne olursa olsun diyerek, eline geçen her yemeliği midesine indiren bir küçük canavar.

Dün plan Göztepe'de başlayıp Feneryolu'nda bitecek olan 23 Nisan yürüyüş ve etkinliklerine katılmaktı. Duru bebekle, anne-babası da bu plana bayıldı. Ama ah, Ada'nın uyku saatinin dışına çıkmak mümkün mü? Kızım dışardan gelen bangır bangır müzik gürültüsüne, şen çocuk çığlıklarının inadına 1-3 uykusunun bir dakikasını bile feda etmeden uyudu. Eğlence kaçtı.

Biz de ancak yerleri süpüren renkli konfetilerin, yorgun ama heyecanlı çocukların taşıdığı renkli balonların ve yürüyüşten dönen tatlı kalabalığın arasında yürüyüşümüzü yaptık. Sonra da bir güzel pazar ziyafeti çektik. Bizi yerken görüp haksızlığa dayanamayan Ada'nın eline ilk kez bir ekmek parçası verdim veeee tabii ki küçük canavar bu fikre pek bayıldı.

Afiyet olsun minik bebeğim. Ama bundan sonra çok uyuyup hayatı kaçırma, tamam mı? Hem bahar da geldi, annenin içi fıkır fıkır.